[박설탕]YG FAMILY

Title:: Dirty Dancer

Pairing:: TEYANG (Teddy X Taeyang)

Rate:: NC-17(?)

Warning:: เรื่องนี้.... ยองเบโ-ค-ต-รเคะ ขอย้ำว่าเคะแตกกระจุย(?)  ใครรับไม่ได้กากบาทสีแดงมีไว้ให้คุณออกไปนะครับชิ๊งๆ

GD MODE

        “เฮ้อออ ~” เสียงถอนหายใจยาวๆที่ช่วงหลังๆนี่ผมมักจะได้ยินตลอดจนชินชาดังออกมาจากคนข้างตัวผม  แล้วสักพักก็เลื้อยมานอนตักผมอีกละ

        “เบื่ออะจียง”   ยองเบพูดพร้อมกับทุบๆเข้าท้องผมเบาๆเหมือนเด็กต้องการจะอ้อนเอาของเล่นยังไงยังงั้น

        “อึดอัดๆๆๆๆๆ อ้ากกก” โวยวายจบแล้วก็ดิ้นๆๆๆอยู่บนตักผมโดยไม่สนสายตาพี่ๆแดนเซอร์และคนร่วมวงสักนิด เฮ้อ... อาการหนักขึ้นทุกวันละเพื่อนผม

        “ยองเบเอ้ย.. มัวแต่ดิ้นๆแบบนี้แล้วพี่เค้าจะรู้มั๊ยเล่า” พี่เทมป์เดินเข้ามาหาแล้วนั่งลงบ่นข้างๆผมโดยมองดูยองเบ ซึ่งผมก็ได้แต่จนปัญญาที่จะช่วยมัน

        “แล้วถ้าบอกเค้าไปแต่เค้าไม่ยอมรับอ่าา จียงงง นายก็รู้นี่นาว่าพี่เค้าอะถ้ามีคนบอกว่าชอบแต่เค้าไม่ชอบเค้าจะตีตัวออกห่างเลยนะ  ชั้นกลัวว” ยองเบพูดกับผมแล้วก็ทำปากเบะ  เอ่อ... อยากจะทิ้งหัวว่ามันไม่น่าเล่นกล้ามเล๊ย เป็นเคะในร่างเมะชัดๆ = =”

        “เอ้าๆ คุยอะไรกัน”  ไม่ทันขาดคำไอ้พี่ตัวดีมันก็เดินเข้ามานั่งอีกข้างของผม  สภาพตอนนี้ผมเหมือนไส้กรอกแบนๆที่มีขนมปังหนาๆสองข้างก็คือไอ้พี่ๆสองตัว(?)ประกบเป็นฮอทดอกถ้าไม่ติดว่ามียองเบนอนอยู่ด้วยจะลุกขึ้นเตะพี่ๆทั้งสองออกทันที จะนั่งกระจุกกันทำไม อึดอัดเว้ยยยยย

        “เปล่าครับบบ หมวกใหม่เหรอพี่เท็ดผมขอนะ ^O^”  แล้วจู่ๆยองเบมันก็ลุกจากตักผมไปขโมยหมวกและเลื้อยตักพี่เท็ดทันที  แหม่ นี่เหรอกลัวเค้ารู้  กลัวมากอะยองเบ (แล้วทำไมผมต้องเป็นผู้บรรยาย บทพูดผมอะไรเตอร์ TT TT)

        “ซ้อมเว้ยซ้อมมมมมมมมมมม” เพื่อทำลายความเงียบงันและในที่สุดผมก็มีบทพูด (= =”) ผมจึงเรียกทั้งหมดซ้อมเต้นทั้งๆที่ผมเองก็ยังเหนื่อยอยู่

        “อะไรอะจียง ไหนบอกพักสิบห้านาที นี่เพิ่งห้านาทีเองน๊า” เสียงยองเบแว้ดขึ้นมาทันทีในขณะที่คนอื่นๆประจำไลน์แล้ว แต่ยองเบก็ยังคงนอนอยู่บนตักพี่เท็ดดี้อยู่  เออครับ เชื่อมันเลยล่ะว่ามันกลัวพี่เค้ารู้มาก และพอหันไปมองแต่ละคนในวง  ส่ายหน้าอย่างเอือมระอากันสุดๆ  ยองเบเอ้ยย พี่ๆน้องๆเค้าเหนื่อยใจกับแกเหลือเกิน

        “จะซ้อมไม่ซ้อม คนอื่นเค้ารอนายอยู่ อย่าเป็นตัวถ่วง”  คือไม่ใช่อะไรหรอกท่านผู้อ่านที่รัก  แต่ผมพยายามปิดบังให้ยองเบ  แต่มันเองนั่นแหละที่ยอกว่ากลัวแต่ทำตัวตรงกันข้ามมาก!!!! ดังนั้นผมไม่ผิดนะ

        “ไปซ้อมเหอะยองเบ  ตั้งใจหน่อยสิๆ ^^” สิ้นเสียงพี่เท็ดดี้เจ้าเพื่อนตัวดีของผมมันก็รีบลุกขึ้นเดินมาประจำที่ทันที  คจย.อยากจะกรี๊ดว่ามันไม่เห็นหัวหัวหน้าวงแล้วใช่ม๊ายยยย เห็น(ว่าที่)สามีดีกว่าเพื่อนดีกว่าหัวหน้าวง จะบ้าตาย = =”

        “เอ้า!!  1  2  3  4!!!”                

หนึ่งชม.ต่อมา

        “ฟู่วว เหนื่อยเนอะมักเน่”  แดซองพ่นลมหายใจออกมาก่อนจะนอนราบกับพื้นข้างๆซึงรีหรือมักเน่ของเรา  จริงๆผมก็ไม่รู้หรอกว่าอยู่ส่วนไหนของห้องเพราะทุกคนก็ซ้อมกันจนหมดแรงนอนแผ่กับพื้นหมด  เหลืออยู่คนเดียวที่ยืนเต้นๆอยู่แบบนั้น

        “เฮ้ออ หมดแรงแล้วเหรอจียง  ลุกขึ้นมาเด้ ไหนบอกจะซ้อมไงเล่า”  เสียงของยองเบแล่นเข้าโสดประสาตผมในขณะที่ผมนอนอยู่  หมั่นไส้มันเหลือเกินเว้ยย

        “เอ้าน้องๆ  ตายกันหรือยัง”  จู่ๆก็มีเสียงนึงแทรกเข้ามา เสียงกวนๆแบบนี้ไม่ต้องเงยหน้ามองก็รู้ว่าใคร

        “ยังไงก็รุ่นน้อง  ช่วยระวังปากสักนิดจะได้มั๊ย”  แล้วพี่เท็ดดี้ก็เถียง  เข้าสูตรเพื่อนสนิทสุดแสบ  สงสัยทะเลาะกันตั้งแต่รุ่นพี่มั๊ง  รุ่นผมกะยองเบเลยทะเลาะกันเองด้วย

        “เห้ยย ไม่เถียงละเว้ยๆ เอาเป็นว่าประธานยางให้มาแจ้งว่า  วันนี้ประธานปิดคลับเลี้ยงเฉพาะคนวายจีเว้ย  ใครไปมั่ง!!!” พอสิ้นเสียงคำว่าเลี้ยงเท่านั้นแหละ  พวกเรารวมทั้งพี่ๆแดนเซอร์ต่างก็ลุกขึ้นจ้องหน้าพี่แทบินเขม็งทันที

        “อีกสามชั่วโมง ประธานยางให้ทุกคนกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเราจะไปเจอกันที่คลับเลย  พี่ไปละ”  พอพี่แทบินเดินจากไปปุ๊บ  ทุกคนในห้องก็รีบวิ่งออกจากห้องไปทันที  เอ๊ะ!! ผมว่าอะไรแวบๆในหัวนะ

        “พี่แทบินน เดี๋ยวครับๆ” ผมรีบวิ่งไปหาและกระซิบกระซาบแผนการที่มันแว๊บขึ้นมาในหัวหมาดๆ  ซึ่งพี่แทบินก็โอเคพร้อมกับคำทิ้งท้ายไว้

        “โอเค  เดี๋ยวจะไปบอกให้คอยช่วยละกัน”

WRITER MODE

        “จียง... แน่ใจแล้วเหรอจะให้ทำแบบนี้อะ”  ขณะที่ทุกคนต่างก็แยกย้ายกันไปเต้นบ้าง บ้างก็รวมกันนั่งดื่ม จู่ๆยองเบก็ถามอีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆขึ้น

        “น่าา ชั้นว่ามันคุ้มนะเว้ย คุ้มเสี่ยง จริงๆ มีปัญหาอะไรพี่แทบินกับชั้นคอยเคลียร์ให้  เชื่อชั้นดิ”  อีกฝ่ายตอบกลับพร้อมกับตบบ่าเพื่อนสนิทตัวเองและลากไปรวมกลุ่มกับรุ่นพี่ทันที

        “พี่ๆคร้าบ ผมกับยองเบขอมานั่งก๊งด้วยคนดิ!!” จียงพูดจบก็ผลักยองเบไปนั่งข้างๆเท็ดดี้ซึ่งจริงๆเป็นที่นั่งแทบินแต่แทบินรีบขยับออกให้ทันที (มันรวมแรงรวมใจกันดีจังเว้ย : writer)

        “อืม จะดื่มอะไรกันละ.... เห้ยยองเบนั่นมัน!!!!” ทุกคนหันไปหายองเบทันทีเพราะเสียงของแทบิน  คนตัวเล็กยกขวดเตกีล่าเพียวๆดื่มเข้าไปไม่กี่อึกก็ต้องวางเพราะตัวเองก็ใช่ว่าจะคอแข็ง  ปกติก็ดื่มแค่งานต่างๆตามมารยาทเท่านั้น

        “สงสัยจะผิดขวดละมั๊งนั่น ไหวมั๊ยยองเบ”  น้ำเสียงเข้มของคนเป็นพี่เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงซึ่งยองเบได้แต่ส่ายหน้า

        “เห้ยย ดื่มเว้ยดื่ม งานนี้เมาเป็นเมาเดี๋ยวมีคนพากลับบ้าน ขอสั่งใครไม่ดื่มเตรียมโดนดี!!! เอ้าดื่มม”  เพราะคำสั่งประธานยางทำให้ทุกคนต้องยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มกันแม้กระทั่งยองเบเองที่คออ่อนที่สุดในวง  จนกระทั่ง......

อีกสักพักใหญ่ๆ

        “ใครก็ได้ไปรีมิกซ์เพลงทีสิเห้ย”  เจ้าภาพของงานที่ดูจะกึ่มๆแล้วโวยวายขึ้นมา

        “เดี๋ยวผมไปเอง!! คอยฟังละกันทุกคน” พูดจบจียงก็ลุกขึ้นไปประจำที่และเริ่มหน้าที่ทันที

        “ยองเบ  เป็นอะไรไปหืม ดูไม่ค่อยร่าเริงเลยนะ”  ดองวุคผู้เป็นรุ่นพี่ที่นั่งตรงข้ามเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นร่างเล็กนั่งหน้าหงอยๆ

        “เปล่าหรอกฮะ แต่ผมไม่ค่อยชอบอะไรแบบนี้เท่าไหร่”  ยองเบทำหน้าเป็นปกติและยิ้มให้

        “เปล่าอะไรล่ะ  ดูหน้าตาเหมือนเบื่อเลย กลับบ้านก่อนก็ได้เอ้า  ไอ้เท็ดไปส่งยองเบทีดี๊ เห้ยไม่ๆ เพนท์เฮาส์แกมีเสื้อผ้ายองเบอยู่นี่ ให้ไปนอนกับแกขัดคำสั่งโดนเตะ+หักเงินเว้ย!!!”  คนเป็นประธานตะโกนใส่พร้อมกับดื่มเหล้าต่อไป  แม้ทุกคนจะรู้ว่านี่เป็นนิสัยของประธานตนเองแต่ก็รู้ดีว่าถ้าไม่เมาจัดทุกอย่างที่พูดออกมาคือพูดจริงเอาจริงทำจริงหมดทุกอย่าง

        “เอ่อๆ อืม ไปๆยองเบ กลับกัน”  พูดจบเท็ดดี้ก็ลุกขึ้นและจูงมือยองเบเดินออกจากคลับโดยมีเสียงแทบินตามมาไล่หลังและทำให้ติดใจกับคำพูดของแทบิน

        ‘อย่ารุนแรงนะเว้ย  เดี๋ยวจะเสียแรงที่ทะนุถนอมมาตั้งนาน วะฮะฮะฮ่าๆๆๆ’

เพนท์เฮาส์ของเท็ดดี้

        “เอ้ายองเบ  เสื้อผ้าเราอยู่นี่  ไปอาบน้ำนอนซะนะ”   เท็ดดี้ที่เดินไปค้นเสื้อผ้าให้รุ่นน้องของตนแต่พอจะหันไปให้จู่ๆคนตัวเล็กก็หายไปไหนไม่รู้

        “ไปไหนซะละ.... เห้ย!!”  จู่ๆคนตัวโตก็ร้องขึ้นเมื่อถูกกอดจากข้างหลัง  แขนเล็กเข้ากอดร่างสูงแน่นและดูเหมือนจะไม่ยอมปล่อยง่ายๆด้วย

        “พี่เท็ดดดดดดด” คนตัวเล็กลากเสียงยาวๆเหมือนกำลังจะอ้อน  มือก็เลื่อนต่ำลงเรื่อยๆจนกุมหมับเข้าที่เป้าอีกฝ่ายทำเอาสะดุ้งและหันมามองทันที

        “จูบนะ”  จู่ๆยองเบก็ดึงใบหน้าอีกฝ่ายเข้ามาประกบปากทันที  เรียวปากเล็กดูดดึงอีกฝ่ายอย่างโหยหาซึ่งร่างสูงได้แต่อึ้งกับสิ่งที่เกิดขึ้นจึงรีบผละออก

        “อย่าขัดได้มั๊ย”  ใบหน้าเล็กทำเสียงไม่พอใจและจูบใหม่อีกครั้ง  คราวนี้คนตัวสูงดูจะเคลิบเคลิ้มและเป็นฝ่ายที่กดเรียวปากอย่างรุนแรง  ร่างทั้งสองค่อยๆถอยหลังจนนอนราบไปกับเตียงนุ่ม  มือเล็กโอบเข้าแผ่นหลังร่างสูงที่นอนคร่อมอยู่  เหตุการณ์ทุกอย่างดำเนินไปอย่างรวดเร็ว  เสื้อผ้าที่ถูกถอดออกจนตอนนี้เหลือแต่ร่างเปลือยเปล่าสองคนกำลังดำเนินกิจกรรมรักต่อไป  มือเล็กจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของคนข้างบนเพื่อบ่งบอกอารมณ์ตนเองที่กำลังพุ่งพล่านเต็มที่ ส่วนเท็ดดี้เองที่มีทั้งอารมณ์ตนเองและฤทธิ์แอลกอฮอลล์ปะปนทำให้หลงไปกับคนตัวเล็ก  ริมฝีปากประทับเข้าตามผิวหนังอย่างรุนแรงเป็นรอยรักแดงจนเต็ม

        “อ๊า า  เอาเลยสิ มากกว่านี้”  เสียงหวานครางขึ้นพร้อมกับเรียวขาที่แยกออกดูเหมือนจงใจให้อีกฝ่ายรู้  แก่นกายคนข้างบนถูกสอดแทรกเข้าระหว่างช่องว่างจนมิดทำเอาร่างเล็กร้องเสียงหลงและสะดุ้งตัวโผกอดอีกฝ่ายแน่น

        “ไม่เป็นไรนะ”  ประโยคสั้นๆพร้อมกับลมอุ่นๆส่งผ่านปะทะหูคนข้างใต้และกระแทกเบาๆ  ของเหลวอุ่นๆที่ร่างสูงรู้ดีว่าคืออะไรไหลออกมาเปื้อนช่องทางรักของร่างเล็กจนเป็นคราบสีแดงทำให้อีกฝ่ายต้องยั้งการกระทำของตนไว้

        “แรงๆเลย  ไม่ต้องสนผมหรอก  ใส่เข้ามาแรงๆเลยฮะ  อื้ มม ม” ร่างเล็กบอกด้วยเสียงที่แผ่วเบาแต่เปรียบเสมือนคำสั่งที่อีกฝ่ายต้องทำตาม  ใบหน้าเล็กขึ้นสีแดงระเรื่อส่งเสียงร้องอย่างสุขสม  แรงกระแทกจากเท็ดดี้ทำให้อีกฝ่ายที่อยู่ข้างใต้ร้องขึ้นทุกครั้งและยิ่งรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ  จู่ๆเท็ดดี้ก็จับยองเบให้นอนคว่ำและดันแท่งเนื้อของตนเข้าไปไม่ยั้ง  แขนเล็กยันตนเองให้อยู่แอ่นสะโพกรองรับกับอีกฝ่าย  มือขยำลงบนที่นอนจนผ้าเป็นรอยยับ  ไม่นานนักของเหลวสีขาวขุ่นก็ถูกปล่อยใส่ในตัวร่างเล็ก  เรียวปากหนาก้มลงจูบซอกคอร่างเล็กอย่างหนักหน่วงและถอนแก่นกายออก  วงแขนหนาดึงให้อีกฝ่ายล้มลงนอนแต่ร่างเล็กกลับลุกขึ้นนั่งคร่อมอีกฝ่ายแทน

        “ผมไม่ให้จบง่ายๆหรอก”  มือเล็กจับแก่นกายอีกฝ่ายใส่เข้าช่องรักตนอีกครั้งและปล่อยตัวนั่งลงให้จมเข้าไปลึกจนมิดด้าม  ร่างเล็กก้มลงกดจูบกับอีกฝ่ายที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นคนนอนราบแทน  มือสองข้างดึงร่างสูงให้ลุกขึ้นนั่งและเกาะไหล่อีกฝ่ายไว้  สะโพกมนถูกยกขึ้นและกระแทกลง  ส่วนเท็ดดี้นั้นใช้จมูกสันซุกไซร้ตามใบหน้าและลำคอ  ร่างเล็กยิ้มอย่างพึงพอใจ ถ้าจะบอกว่าตอนนี้อีกฝ่ายกำลังหลงตนนั้นคงใช่เป็นแน่  ลิ้นหนาอุ่นไล้ชอนไชตามเรียวปากนุ่มเล็กและแทรกเข้าไปภายในโพรงปากอีกฝ่ายแลกหยอกล้อกับร่างเล็กอย่างโหยหาราวกับจะกลืนกินเข้าไป  มือหนาจะช่วยพยุงอีกฝ่ายแต่กลับโดนปฏิเสธ

        “ผมทำเอง” รอยยิ้มซุกซนปรากฏบนใบหน้าขณะที่เพิ่มความรุนแรงกับช่องด้านล่างจนเกิดเสียงดัง  ไม่นานนักทั้งสองก็ปลดปล่อยความต้องการของตนออกมา  เสียงครางหวานเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นเสียงหอบพ่นลมหายใจร้อนใส่กันและกัน  สักพักร่างทั้งคู่ก็ล้มตัวนอนอยู่บนเตียงนุ่ม  วงแขนกว้างโอบร่างเล็กอยู่ในอ้อมกอดและซุกหน้าไว้กับแผ่นหลังอีกฝ่าย

        “เด็กน้อยเอ้ย.. ยั่วเก่งเป็นบ้าเลย หืม”  ผู้เป็นพี่เอ่ยขึ้นเสียงเบาๆและงับใบหูเล็กหยอกล้อ  จู่ๆยองเบก็พลิกหน้านอนหันเข้าหาผู้พูด

        “รักนะ!!!” พูดจบก็ฉวยโอกาสขโมยจูบแล้วพลิกตัวนอนหลับทันที

        “แน่ะ! เด็กคนนี้ .. ชิงหลับซะแล้ว” เมื่อเห็นอีกฝ่ายหลับจึงดึงผ้าห่มคลุมตัวทั้งสองโดยไม่ลืมจะกอดเด็กน้อยของตัวเองไว้ในอ้อมแขนด้วย

        “..... รักเหมือนกันนะครับ”

ประมาณสิบโมงกว่าๆ ณ เพนท์เฮาส์ของเท็ดดี้

        “หืมม”  หนุ่มใหญ่ร้องขึ้นด้วยสภาพที่งัวเงียตื่นมาเพราะเสียงมือถือตัวเองที่ดังขึ้นจึงเอื้อมมือไปคว้ากางเกงที่อยู่บนพื้นควานหามือถือและกดรับทันที

        (ฮัลโหลว... พี่เท็ดดี้!!! ทำไมยังไม่มาอีกห๊ะแอลนัดเพื่อนไว้ที่แอลเอด้วยนะคะต้องบินคืนนี้ทำไมยังไม่มาอีก  ไหนบอกจะนัดอัดเสียงวันนี้ไงชักช้าผิดเวลามาก ฉอดๆๆๆๆๆ)  เสียงแว้ดๆดังมาตามสายที่เท็ดดี้รู้เลยว่าเป็นใครจึงเอามือถือออกห่างจากหูจนรู้สึกว่าเงียบลง

        “แชรินอา  พี่ขอคุยกับแทบินหน่อย”  เท็ดดี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงเนือยๆตามประสาคนเพิ่งตื่น

        (เอ้า!! มีอะไรว่ามา)

        “มึงต้องไม่เชื่อกูแน่ว่ะไอแดนนี่  เมื่อคืน ..... สุดยอดเป็นบ้า”  เอ่ยด้วยน้ำเสียงติดตลกและหัวเราะเจือออกมา  ทำเอาปลายสายที่ได้ยินถึงกับหลุดก๊ากออกมา

        (โหไอ้พี่หมี อย่าบอกนะว่า.... แรงนี่หว่ามึง  เดี๋ยวเหอะเดี๋ยวเด็กมันฟ้องว่าพี่มันขืนใจละจะยุ่ง) 

        “ขืนใจอะไร ก็เมื่อคืน.....”

        (เมื่อคืนทำไม?)

        “ยองเบ.. เค้าเริ่มก่อน แถมยังบอกรักกูอีก”

        (เยสสสสส ไอ้พี่หมีกูกินเด็กสำเร็จแล้วว้อยยยย)

        “ไม่ต้องเสียงดังก็ได้มั๊ง  เด็กๆทางแกมันก็รู้หมดสิวะ”

        (เออๆ  แล้วมึงจะเอาไง  เสียงเหนื่อยมากว่ะไอ้คุณพี่หมี  เมื่อคืนกี่ยกฟะ!!)

        “อย่าเสือกมากสิเฟ้ยย เปล่าเหนื่อยแต่กูง่วง”

        (ป๊าดดดดดดด สงสัยเด็กมันจะแรง แล้วสาวๆทางนี้ละ?)

        “จียงอยู่ปะมึง?”

        (อยู่ๆ ไมวะพี่?)

        “บอกให้มันคุมแทน แค่นี้นะเว้ย”

        (เห้ยเดี๋ยวเซ่!! … ) ไม่รอให้อีกฝ่ายแย้งจบก็ตัดสายและโยนมือถือทิ้งทันที

        “ใครโทรมาเหรอฮะ?”  เสียงซุกซนดังขึ้นพร้อมกับยองเบที่หันตัวเข้าหา

        “แทบินน่ะ  โทรมาตามไปทำงาน  แต่พี่บอกให้มันไปบอกให้จียงดูแลแทนแล้ว” เท็ดดี้ตอบจบก็ยื่นหน้าเข้าไปจุ๊บแก้มของยองเบทันที

        “รักนะครับ ^^”  พี่ใหญ่เอ่ยขึ้นและยิ้มให้อย่างอ่อนโยน  ซึ่งคนตัวเล็กดูจะพอใจจึงตอบกลับทันที

        “ผมก็รักพี่นะ รักมากๆด้วย แต่คนอารั๊ยยย ซื่อบื้อออ” บ่นนิดบ่นหน่อยร่างเล็กก็ทำปากเบะใส่อีกฝ่ายทำให้งงแล้วอธิบายต่อ

        “ตัวเองก็บอกว่ารักเค้า แล้วดูไม่ออกหรือไงว่าเค้ารักตัวเองตั้งนานแล้วอะ!! ไหนบอกว่าฉลาดนักทำไมเรื่องแค่นี้ถึงไม่รู้เนี๊ยยยยะ!! ซื่อบื๊อออ ซื่อบื้อที่สุดเลย ‘คุณสามีที่รัก’” ยองเบทำหน้าไม่พอใจพร้อมกับทุบๆตีๆเข้าที่ไหล่และอกกว้างเหมือนกับงอนอีกฝ่าย

        “ไม่ต้องมาแบ๊วเลยเรา  ไปอาบน้ำได้แล้วครับ ‘คุณภรรยาที่รัก’” เท็ดดี้ลุกขึ้นกำลังจะเดินไปอุ้มอีกฝ่ายแต่แกล้งทำเป็นเดินเลยไปก่อน

        “นี่!! กลับมาก่อนซี่ มันเจ็บนะ!!!” ร่างเล็กโวยวายขึ้นพร้อมทำท่าทีฮึดฮัดเหมือนเด็กๆทำเอาเท็ดดี้อมยิ้มและเดินกลับมาช้อนยองเบอุ้มและเดินเข้าห้องน้ำไป  โดยที่ปิดประตูล็อกพร้อมกับเสียงทิ้งท้ายของคนที่อุ้มอยู่ว่า....

        “เรามา ‘ต่อ’ กันเถอะฮะ ^3^”

THE END!!